Principekwesties rond veroordeling en vrijspraak

Centraal in de zaak staat een verklaring van de Leuvense G. die voorwendt dat ze wil trouwen met M. Het papier had als doel zeker te maken dat M. in zijn land van herkomst de nodige documenten voor een wettelijke trouw in België kon verzamelen. Vanwege het verbod op homoseksualiteit in het land van M., was het immers niet zeker dat de nodige papieren zouden bekomen worden indien een vermoeden van homohuwelijk zou ontstaan. (zie ons eerder artikel hierover )

In zijn uiteenzetting probeerde de procureur aan te tonen dat de veronderstelde valsheid in geschrifte schade had berokkend aan de Belgische staat: het zou de geloofwaardigheid van ons land hebben geschaad en aldus andere landgenoten in gevaar kunnen brengen die in hun land van herkomst documenten moeten verzamelen. De procureur vroeg een veroordeling met opschorting van straf (dwz de feiten worden als bewezen beschouwd, maar de strafuitvoering gebeurt niet): hij maakte er een zeer principiële kwestie van.

De beschuldigden weigerden daarop het voorstel tot opschorting, vroegen een uitspraak en kondigden aan bij een veroordeling in beroep te gaan.

Vond het verhoor echt plaats?

In hun uitgebreide toelichting belichten advocaten Op de Beeck en Flachet de lijdensweg die het getrouwde koppel doorstaan heeft, en die het OM nog niet afgerond wil zien. Het bestaan van het vervalste document werd door alle partijen erkend, maar werd beschreven als de methode die ondermeer werd aangeraden door een advies van De Foyer en zelfs tussen de lijnen werd gesuggereerd in het parlement bij de debatten over de gevolgen van het invoeren van het homohuwelijk (en mogelijke tegenstrijdigheid met buitenlands recht dat het homohuwelijk verbiedt). Het document zat ook openlijk in het dossier voor een visumaanvraag, zowel de Dienst Vreemdelingenzaken als de Belgische ambassade in het land van M. waren op de hoogte. Kan het als waarheidsvermomming worden opgevat indien steeds open kaart is gespeeld ten aanzien van de Belgische autoriteiten?

De advocaat van K. maakte ook melding van een eigenaardig PV van 23 jan. 09 dat deel uitmaakt van het strafdossier en dat een weergave zou bevatten van een verhoor over de vervalsing. Er werd in twijfel getrokken of dit verhoor echt zou hebben plaatsgevonden, althans ontkent K. dit en wijst de datum van uitprinten van het PV op zijn gelijk.

Politieke afrekening?

Eén en ander leidde de advocaat Op De Beeck tot de bedenking dat het vooral de reputatie van de beschuldigde is, die de politie aanzet tot onredelijke vervolging. In het eerdere onderzoek naar een mogelijk schijnhuwelijk, dat samen met deze aanklacht werd gevoerd, tonen de opstellers hoe ze K. typeren: "Eiser is gekend als een militant links activist en is sinds april 1997 regelmatig gezien in protestacties aan asielcentra en in protestbewegingen ter verdediging van 'mensen zonder papieren' en 'Open Grenzen-manifestaties'; eind 2004 richtte hij zelf een actiepartij o, m.n. '1^e Linie', die tot doel had om personen verstoten uit de maatschappij uit de vergeethoek te halen, zo o.a. mensen zonder papieren en illegalen"

Nogal wat aanwezigen zagen het feit dat K. niet geliefd is  bij de politiediensten als de reden voor dit proces. Na de pleidooien wou de procureur niet verder reageren omdat hij de besluiten van de advocaten niet op voorhand had gekregen. Zijn irritatie was duidelijk merkbaar. Toen één van hen zijn dossier wou overhandigen, weigerde de procureur het in ontvangst te nemen.  Advocaten Op De Beeck en Flagey bepleiten uiteindelijk de vrijspraak. Wordt vervolgd op 4 december.

Twee van de beklaagden kwamen aan de rechtbank toe gekleed in lange gewaden en kap. Ze wensten niet herkenbaar gefilmd te worden omwille van de repressie tegen homo's in het thuisland van M.

Vermomd spraken ze de pers toe. In de rechtszaal legden ze hun gewaden af.